چيزي كه آدم رو پير مي كنه، گذر زمان نيست، حرف نزدنه.مگه آدم چقدر مي تونه حرف رو حرف بذاره و بريزه توي خودش؟ كلمه روي كلمه بچينه و شهر و كوچه هاش رو بالا پايين كنه؟ آدم هر چقدر صبور، هر چقدر توو دار، يه جايي بالاخره كم مياره. يه جايي مي بيني خسته اي از اين خودت و خودت بودن، از اين بي شنونده بودن.مثل آدم در حال سقوط، دست ميندازي كه فقط پيداش كني.. در حد دو كلمه.. در يه سلام و خداحافظي ساده، در حد اينكه فقط به خودت قوت قلب بدي كه آروم باش، يكي هست.اينكه مثل اسپند روي آتيشي، اينكه هر بيست ثانيه يكبار گوشيت رو چك مي كني، اينكه آدم به آدم خيابونها رو مي گردي تا پيد

اینکه از هر پنج نفر ،چهار نفر عکس پروفایلشونو متناسب با ماه محرم گذاشتن چیز بدی نیست...نگید چطور یه شبه مومن شدن همه...نگید تا دیروز عکس پروفایلش چی بود امروز چی شده...نگین متظاهره...نگید ریاکاره!بیاین یاد بگیریم سرمون تو کار خودمون باشه.یاد بگیریم احترام بزاریم به باور های همدیگه.شاید اون شخص با هر بدی و خوبی ای که داره حتی با تغییر یک عکس پروفایل خواسته احترام بزاره به این ماه و حرمتش.شاید هوایی شده...شاید دلش شکستست و منتظر اجابت حاجتشه..ادما رو از دیروزشون قضاوت نکنیم تا شرمنده فرداشون نشیم!خوب باشیم..همین!

باور دارم که دوست یکی از بزرگترین و ارزشمند ترین موهبتهای زندگی آدمه که بعد از خانواده و گاهی حتی در کنار خانواده میتونه از مهمترین و اثرگزارترین افراد زندگیت باشه.دوست خوب یه نعمته همونطور که سلامتی نعمته که امنیت و آرامش نعمته..مهم نیست که دوستان زیادی دور و برت باشن مهم اینه که هر چند تا دوست داری حتی انگشت شمار همونا حالتو خوب کنن.از بودنشون لذت ببری و از بودنت لذت ببرن...

بقیه در ادامه مطلب .... !

هر چه انسان تر باشيم زخمها عميق تر خواهند بود. هر چه بيشتر دوست بداريم بيشتر غصه خواهيم داشت. بيشتر فراق خواهيم کشيد و تنهاییهايمان بيشتر خواهد شد. شادیها لحظهای و گذرا هستند.
شايد خاطرات بعضی از آنها تا ابد در ياد بماند اما رنجها داستانش فرق مي کند تا عمق وجود آدم رخنه مي کند و ما هر روز با آنها زندگی ميکنيم .. انگار که اين خاصيت انسان بودن است ... !